kacyk

MORDERCA K.

kacyk

Sportowiec, tak jak każdy śmiertelnik lubi czasem wypić piwo. Albo i siedem 😉
Ze względu na niekorzystny wpływ alkoholu na gospodarkę wodną organizmu oraz opóźnianie regeneracji praktykowanie potreningowego piwka jest zdecydowanie złym nawykiem.
Nie zmienia to jednak faktu, że nawet zagorzałemu przeciwnikowi alkoholu zdarza się złamać swoje zasady.
Co zrobić aby zmniejszyć syndromy dnia następnego i czy w ogóle jest to możliwe?

                                                                          METABOLIZM ALKOHOLU

Kac jest zespołem kilku wzajemnie oddziałowujących na siebie czynników. Z biochemicznego punktu widzenia największą rolę w metabolizmie alkoholu etylowego odgrywają enzymy odpowiedzialne za jego przemianę do aldehydu octowego, a następnie kwasu octowego. To właśnie zwiększone stężenie aldehydu octowego powoduje zatrucie organizmu objawiające się min. bólami i zawrotami głowy, nudnościami i ogólnym rozbiciem. Prawdziwa toksyczność alkoholu ujawnia się jednak podczas długotrwałego nadużywania, bowiem wykorzystywany chociażby przy produkcji środków ochrony roślin aldehyd octowy, sieje spustoszenie w układzie nerwowym, wątrobie, nerkach i wielu innych organach. Szybkość z jaką metabolizowany jest alkohol zależy od wspomnianej aktywności enzymatycznej charakterystycznej dla danej nacji, która różni się się także między poszczególnymi osobami.
Czytaj dalej

szpinak

MIT BURAKA I SZPINAKU

 szpinak

        Pomimo dynamicznego rozwoju nauk związanych z dietetyką, nadal bardzo często spotykamy się z głęboko zakorzenionymi i nałogowo powtarzanymi żywieniowymi mitami, do których bez wątpienia należy mit buraka i szpinaku, będących rzekomo doskonałym źródłem żelaza. Geneza mitu nie jest do końca znana, i bazuje prawdopodobnie na pewnych przeinaczeniach faktów, co zresztą w dietetyce jest bardziej niż częste ;). Wracając jednak do głównych bohaterów dzisiejszego  artykułu… Opierając się na poniższym spisie, doskonale widać,  że pomimo pewnych ilości żelaza w wymienionych produktach, z powodzeniem znajdziemy pokarmy będące lepszym rezerwuarem tego składnika. Sam temat zawartości żelaza w organizmie oraz ewentualnej suplementacji jego preparatami wśród osób aktywnych fizycznie jest zagadnieniem bardzo grząskim, gdyż wiadomo, że mimo znaczącej roli w warunkowaniu zdrowia i dobrego samopoczucia, żelazo w nadmiarze może być bardzo szkodliwe. O tym jednak kiedy indziej 😉 Faktem jest, że niedobory żelaza zarówno wśród sportowców jak i osób nietrenujących nie są rzadkie i dobrze wiedzieć, jakie są źródła żelaza oraz jak wspomóc jego przyswajanie.


Gdzie znajdziemy najwięcej żelaza?

Wybrane produkty o wysokiej zawartości żelaza (na 100g produktu):

wątroba wieprzowa 18,70 mg
kawior 12,00 mg
wątroba wołowa 9,40 mg
wątróbka drobiowa 9,50 mg
soja 8,90 mg
fasola biała 6,90 mg
orzechy pistacjowe 6,70 mg
sezam 5,90 mg
soczewica 5,80 mg
pietruszka 5,00 mg
kasza jaglana 4,80 mg
orzechy laskowe 3,40 mg
(…)
szpinak 2,80 mg
burak 1,70 mg

                                        

    Żelazo hemowe vs niehemowe

Stopień, w jakim dany składnik pokarmowy wykorzystywany będzie przez organizm, czyli tzw. biodostępność jest czynnikiem istotnym w kontekście metabolizmu żelaza, gdyż zarówno jego forma jak i obecność innych składników diety może zwiększyć lub zmniejszyć jego absorpcję. Dzięki wykorzystaniu min. metod izotopowych udało się ocenić, że  uśredniony poziom przyswajalności żelaza hemowego kształtuje się na poziomie ok. 25%. Zakres absorpcji żelaza niehemowego pochodzącego z produktów pochodzenia roślinnego wynosić może z kolei od 1-20%, zazwyczaj jednak nie przekracza 5%. Pozyskiwanie żelaza z produktów roślinnych jest dodatkowo utrudnione, gdyż zazwyczaj zawierają one jednocześnie składniki uniemożliwiające efektywne wykorzystanie żelaza przez organizm, takie jak: błonnik, fityniany, szczawiany czy białka soi w kontekście produktów sojowych. Do substancji, które w największej mierze hamują absorpcję żelaza (aż do 65-70%!) zalicza się polifenole zawarte w kawie, herbacie czy kakao, stąd też należy unikać popijania czy spożywania wymienionych napoi bezpośrednio po posiłku.


Witamina C – najlepszy sprzymierzeniec żelaza

Pomimo ograniczonego wchłaniania żelaza z pokarmów pochodzenia roślinnego, prostą metodą zwiększającą jego dostępność jest jednoczesna podaż witaminy C, która może usprawnić przyswajanie żelaza nawet 2-3 krotnie! Absorpcja żelaza niehemowego będzie rosnąć proporcjonalnie do zawartości w posiłku witaminy C, osiągając swoją górną granicę przy max.100mg. W praktyce oznacza to, że efektywność wchłaniania żelaza niehemowego zwiększymy wzbogacając posiłek np. szklanką soku pomarańczowego :).

Co z tym burakiem i szpinakiem?!

W oparciu o powyższe, można stwierdzić, że spożywanie buraków i szpinaku nie zwiększy znacząco rezerw żelaza w organizmie. Nie oznacza to jednak że w/w produkty nie są zdrowe. Buraki są bowiem doskonałym źródłem azotanów będących prekursorem tlenku azotu – związku przyczyniającego się do obniżenia ciśnienia krwi, przyspieszenia regeneracji czy wspierania funkcji poznawczych, a także, kwasu foliowego czy betain. Szpinak natomiast obfituje w witaminę K, magnez oraz luteinę. Tak więc zarówno burak, jak i szpinak, są mile widzianymi gośćmi w naszych dietach, mimo, że z żelazem nie mają za wiele wspólnego ;).

 

konferencja

FIT Medical 2015

konferencjaFIT-MEDICAL Forum 2015: Profesjonalna dieta, żywienie i suplementacja w sporcie.

Pod takim hasłem 24.01.2015r na Sali Kongresowej AWFiS odbyła się pierwsza w Trójmieście Ogólnopolska Konferencja poruszająca zagadnienia dietetyki sportowej, której patronowało ,,żywienie w sporcie’’.
Wśród prelegentów usłyszeć można było pracowników oraz doktorantów Katedry Nauk Przyrodniczych AWFiS:
dr. hab. Wiesława Ziółkowskiego, dr. hab. Roberta Olka, mgr. Dariusza Łyżwińskiego,
mgr Katarzynę Dulian, oraz przybyłych na specjalne zaproszenie dr. hab.Pawła Bogdańskiego z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu oraz dr.Krzysztofa Durkalca-Michalskiego z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.
Gościem specjalnym był ekspert z zakresu diety ketogenicznejm eksperta z zakresu diety
prof. Antonio Paoli z Włoch.